Ina Bloemendal header02Alie Kuper - Cleopatra in Lagos PortugalAlie Kuper - Fish Eye muurschildering PortugalIna Bloemendal header04Alie Kuper - Zonsondergang bij Estrela PortugalIna Bloemendal header01Truus Banner -Royden Rabinowitch FF 1000x300 1Olle Versteegpanorama 1000x300Ina Bloemendal header03Alie Kuper - Flamingo bij Fuseta PortugalAlie Kuper - Castelo de Vide PortugalAlie Kuper - Alcacer do Sal Portugal

Verslag Vroege Vogels Dwingelderveld

Sinds kort ben ik een fotofunner. Dat vraagt om uitleg voor de niet-fotofunners. Fotofun is een alleraardigste fotoclub hier in Emmen. Hoe ik daar nou zo verzeild ben geraakt? Gewoon via Google heb je dat snel voor elkaar. Mailtje sturen, berichtje terug en hup zit je zo in de vakantiekiekjes avond van de club.
Ja ook fotografen maken vakantiekiekjes. Of eigenlijk amateurfotografen. Alleen niet van het soort, tante Miep in de strandstoel, tante Miep met een ijsco en tante Miep met de ijsco in de strandstoel.

Dit gaat toch even anders. Een mooie showroom, overal foto's en een groep van ruim 20 mannen en vrouwen. Ja dat viel me op, de vrouwen zijn goed vertegenwoordigd! Ik dacht dit is een mannending, wat natuurlijk weer meer van mijn wereldbeeld zegt dan van de werkelijkheid. En de foto's misstaan niet op een expo. Hoezo vakantiekiekjes? Dit zijn gewoon mooie foto's die iemand toevallig op vakantie maakte. In die volgorde.

Elke foto werd rustig bekeken en van commentaar voorzien. En dat is leuk! Je leert er een hoop van en geen foto is lelijk. Leuk vond ik de verhandeling over compositieregels. Uiteindelijk was de conclusie dat je de regels gerust aan je laars mag lappen. Kijk dan heb je mij meteen te pakken, de anarchist in me wordt daar blij van.

Zo was de eerste avond een mooie start, temeer er ook een compleet banket werd aangericht. Men verzekerde mij wel dat zoveel lekkers niet de gewoonte was. Inmiddels twee avonden verder weet ik wel beter. Waarschijnlijk door het grote vrouwenaandeel is er elke avond taart. Ik geloof dat ik het goed getroffen heb.

Het Dwingelderveld was de eerst uitstap die ik met de club meemaakte. Al ruim van te voren aangekondigd zijn we op "vroege vogelochtend" gegaan. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet goed begreep waarom we in het donker naar de heide gingen. Elke fotograaf weet toch dat je licht nodig hebt voor een beetje foto. Liefst veel licht! Maar goed, ik als beginneling weet dan met moeite mijn mond te houden en stel maar geen domme vragen.

Om half zeven bij de carpoolplaats, ja dan is het in eind oktober echt donker.
Nou wil elk mens natuurlijk altijd graag een goede eerste indruk maken. Dus ik was blij dat ik net mijn nieuwe auto had gekregen, een heuse Dacia Duster mét vierwielaandrijving. Ik zag het al helemaal voor me. Kom ik daar met mijn glimmende mobiel de carpoolplaats oprijden en nodig royaal iedereen uit om mee te rijden. Gevechten bij de deur om zoiets mee te mogen maken. Ja een mens zit raar in elkaar. Maar helaas, het werd de oude leenauto van de gasboer, men had wat moeite om dit nieuwerwetse mobiel van een goede afstelling te voorzien. Weg entree, ik ben maar in een ruime Berlingo ingestapt, kan dat lange lijf tenminste rechtop zitten.

Vlakbij het Dwingelderveld zouden andere leden van de club zich bij de carpoolers voegen. Dat liep niet helemaal goed. De ene groep stond op de andere te wachten, terwijl de andere dat op de ene deed. Er zat driehonderd meter tussen, maar dat is in het donker en in het bos best veel. Gelukkig belde iemand toch maar even voor de zon opkwam. Toen begreep ik dit vroege vogelgedoe. De zon op zien komen. Ja dat is voor een fotograaf natuurlijk een euforisch gebeuren. Het licht, de schilder van alle kleuren, de oerkracht himself zien omhoogklimmen, ja daar ga je van kwijlen als fotofiel!  Ik was gerustgesteld we zouden toch wat te fotograferen hebben.

Helemaal gerustgesteld was ik trouwens niet. De avond ervoor had ik mijn spullen bij elkaar gezocht. En ontdekte toen dat ik mijn statief nog mooi op school had staan. Nee ik heb mijn diploma's al. Ik sta aan de andere kant van de klas en probeer tieners een en ander bij te brengen. Een prachtig vak, maar je moet niet je statief op school laten staan. Al op de carploolplaats zag ik overal statieven. Ik hoopte nog dat het mee zou vallen, maar iedereen had zo'n driepoot op zijn rug. In het schemer uit de hand, komt dat wel goed. Bij Iso 3200 heb je meer ruis dan foto. Ik hield me groot, maar was een depressie nabij.

Uit de auto werd het er al niet beter op. Ik dacht dat ik al veel bij me had in mijn rugzakje. Maar er kwamen complete vliegtuigkoffers op wieltjes naar buiten. Eentje zelfs op terreinbanden. En twintig mensen hebben dan heel wat materiaal bij zich.

Op naar de heide. Het was nog schemerig toen we een soort steiger betraden die zich over het heideveld slingerde. Op een stukje van 50 meter installeerde de hele club zich. Overal het geratel van uitschuivende statieven. Voor mij klonk dat als kanonschoten. Nee als er een ree in de buurt was is het beestje spontaan omgevallen en moet gedacht hebben ik ben geraakt! We hebben geen wild gezien die ochtend.

Waarschijnlijk had de organisatie dat ook al voorzien. Voor degenen die deze site verder bekijken; nee die vos en die das staan al jaren zo, en niet op de Dwingelderheide. Ja ooit liepen ze ergens, maar iemand heeft ze geschoten, en dan niet met een fototoestel.

 

Voor mij, zonder statief zat er niets anders op om een stabiele plek te vinden waar ik mijn toestel op kon zetten. De reling van de steiger! Ja, maar die was maar 10 cm hoger dan de steiger. Ik heb daar dus op mijn buik gelegen en geprobeerd de vegetatie als doorkijkje te gebruiken. De rest stond comfortabel met zijn driepoot te spelen.

Gelukkig werd het steeds lichter, en met een iso van 800 en een redelijke sluitertijd kon ik steeds meer. Mijn aandacht werd getrokken door een tweetal bomen die wat vrij in het veld stonden. Nou was ik niet de enige heb ik vanavond gemerkt. We hebben vanavond de oogst bekeken van dit uitstapje. Deze bomen zouden naast hun schoenen groeien als ze die hadden. Het Dwingelderveld heeft er twee beroemdheden bij.

Het moment suprème kwam. De zon verscheen boven de horizon. Je hebt op zo'n moment elke seconde een andere lichtval. Ik stond met een aardige collega in het veld, een eindje van de steiger.

 
 

Toen de zon kwam hoorde je over de hele heide een spervuur van sluiters. Het reetje moet zich doorzeefd gevoeld hebben. Als nieuweling sloeg de paniek toe. Waar moest ik wat fotograferen. Ik gooide mijn luchtbedje op de grond en wilde door het bedauwde gras de zon vastleggen. Nee ik heb het niet opgepompt. Dan had ik helemaal niets gezien. Iemand merkte op dat het wel een erg mooi matje was, voor zo in het gras. Nou dat valt tegen hoor. Als het oppompt en er op probeert te slapen, heb je kramp halverwege de nacht. Je glijdt er steeds af, dus je moet je vasthouden. Daarom heb ik hem gepromoveerd tot fotomatje.
Helaas de echte opkomst werd geen succes. De zon was me te snel af. Nooit doorgehad dat hij zo hard kon gaan. Of de zon was scherp en het bedauwde gras niet, of andersom. Zoveel scherpte diepte heb ik niet met 22. Mijn blonde collega naast me had wel een aardig plaatje, maar die had een statief...

Toch was het een prachtige dag. Ik heb nog heel wat mooie plaatjes kunnen schieten en had zelfs moeite te kiezen welke ik vanavond kon laten zien. Overigens was dat ook nog bijna misgegaan. Mijn camera heeft ruimte voor twee geheugenkaartjes. Een Xd en een CF kaart. Halverwege de ochtend zei mijn camera: kaartje vol. Nou ja hij zei het niet, ik zag het. Zat mijn CF kaartje van 8GB nog in de computer omdat ik die nog even leeg had gemaakt. Ik voelde me echt een beginner.... dus snel foto's eraf gegooid en RAW uitgezet. Je ziet maar, er kan nog heel wat mis gaan.

Afgelopen maandag hebben we de resultaten bekeken van het thema "herfst en vergankelijkheid". Leuk om te zien hoe iedereen dat weer anders invult. Van bankschroef tot inktzwam. Het Dwingeloogehalte was groot en het was weer genieten met zoveel schoonheid op het grote scherm.

Goed, dat was het dan. Respect als je dit verhaal tot einde hebt gehaald.
Maar het was top! Ik geniet ouderwets van het fotograferen en de aardige mensen daaromheen, en daar gaat het om!

Gegroet Ruud